چرا برای دنیا بیشتر از آخرت تلاش می کنیم؟
اگر مطلوب حقیقی انسان، مقام قرب الهی است و انسان فطرتاً به آن گرایش دارد، چرا بیشتر مردم عملا در صدد رسیدن به آن نیستند؟
تلاش انسان برای رسیدن به کمال و سعادت حقیقی و رسیدن به لذتهای پایدار آن
منوط به شناختن آن و درک لذت آن است؛ و چون بیشتر مردم هدف آفرینش و مسیر
کمال حقیقی خویش را چنان که باید و شاید نمی شناسند و لذت رسیدن به آن را
نچشیده اند، در صدد یافتن و رسیدن به آن بر نمی آیند؛ ولی کمالات مادی و
دنیوی را چون می شناسند و لذت رسیدن به آن را، گرچه موقت است، درک کرده
اند، تمام نیروهای خود را صرف رسیدن به آنها می کنند.
شناختِ
کمال حقیقی مایه فطری دارد، اما بیشتر مردم خود به خود به مرز آگاهی و
هوشیاری کافی نمی رسند. و از این روست که خداوند برای بیدار کردن فطرت خفته
انسانها پیامبران الهی و سفیران خویش را فرستاد:
«لِیَستَأدُوهُم میثاقَ فِطرَتِهِ وَ یُذَکَّرُوهُم مَنسِیَّ نِعمَتِهِ»۱
(برای این است که هر کسی خود را در معرض تعالیم وحی قرار دهد فطرت خفته خدایی اش بیدار می شود و او را به سوی کمال رهبری می کند.)
منبع:
۱. نهج البلاغه، خطبه ۱.
۲. آیه های زندگی نگین هستی، ص۱۱۲
سایت افکارنیوز
اللهم عجل لولیک الفرج
